Οκτ 042017
 

Πριν από λίγες μέρες είδα αυτή τη φωτογραφία ενός φίλου. Στάθηκε η αφορμή για να γράψω κάποιες σκέψεις που με απασχολούν καιρό τώρα.

DOG LOVERS DON’T EAT DOGS

CAT LOVERS DON’T EAT CATS

Έτσι λέει το μπλουζάκι, δηλαδή όσοι αγαπούν τους σκύλους δεν τους τρώνε. Επίσης όσοι αγαπούν τις γάτες δεν τις τρώνε. Μέχρι εδώ όλα καλά και λογικά φαίνονται.

ANIMAL LOVERS DON’T EAT ANIMALS

Δηλαδή όσοι αγαπούν τα ζώα δεν τα τρώνε. Αυτό είναι μια διεύρυνση των παραπάνω. Ας δούμε τι σκέψεις γεννά αυτή η δήλωση:

  1. Μπορεί κάποιος να αγαπά ΟΛΑ τα ζώα; Τι εννοούμε αγαπά; Μπορεί κάποιος να συνδεθεί συναισθηματικά με όλους τους ανθρώπους (βλ. ομοφοβικούς, ναζί, ρατσιστές, βιαστές, παιδεραστές); Με όλους τους σκύλους; Με όλες τι γάτες; Τι γίνεται με κουνούπια, σκουλήκια, σφουγγάρια, σκορπιούς, πρόβατα;
  2. Δεν πιστεύω ότι κάποιος μπορεί να αγαπά τους πάντες (βλ. όλα τα ανθρώπινα ή μη ζώα), διότι μια τέτοια φτηνή «αγάπη» δεν θα είχε ούτε νόημα, ούτε αξία.
  3. Αν δεν αγαπάς κάτι, έχεις δικαίωμα να το φας;
  4. Αν τρως κάτι σημαίνει ότι δεν το αγαπάς;
  5. Αν τρως φυτικές τροφές σημαίνει ότι δεν αγαπάς ή δεν νοιάζεσαι για τα φυτά;
  6. Αν δεν νοιάζεσαι για τα φυτά, τι είσαι; Κάποιος που τρώει φυτά μόνο και μόνο για να μην φάει ζώα ποιο λόγο έχει να το κάνει αυτό;
  7. Μήπως εν τέλει επειδή και εμείς οι ίδιοι είμαστε ζώα λογικό είναι να νοιώθουμε πιο κοντά σε μας τα ζώα παρά τα φυτά; Όσο πιο κοντά σε μας ένα ζώο, τόσο πιο εύκολα μπορούμε να συνδεθούμε συναισθηματικά μαζί του. Έτσι πιο εύκολα συνδεόμαστε με τον πίθηκο από την κατσίκα, με την κατσίκα από το ψάρι, με το ψάρι από το κουνούπι, με το κουνούπι από ένα σφουγγάρι. Μπορεί να κάνω και λάθος και να είναι απλά δική μου ιδέα όλο αυτό, μπορεί όμως και συμφωνείτε μαζί μου.
  8. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η έκκληση στο συναίσθημα δεν μας οδηγεί πουθενά πέρα από κάποιο νοητικό αδιέξοδο.
  9. Ξαναγυρίζουμε στο #6

Γιατί λοιπόν να μην τρώμε ζώα, αλλά να τρώμε φυτά; Πού βάζουμε το όριο αυτών που επιλέγουμε να βάλουμε στο στόμα μας; Εδώ δεν ασχολούμαι με το οικολογικό κομμάτι, και το τι από τα δύο έχει μεγαλύτερο οικολογικό αποτύπωμα. Μια τέτοια συζήτηση είναι πολύπλοκη και ξεφεύγει από τις απλές σκέψεις αυτού του άρθρου. Προφανώς και είναι οικολογικότερο (βλ. μικρότερο οικολογικό αποτύπωμα) να τρως φασολάκια από τον κήπο σου και όχι μοσχαρίσιο κρέας. Πολύ πιθανό να είναι οικολογικότερο να τρως κότες απ’ το κοτέτσι σου (plus τζάμπα γκουανό) από κινόα Λατινικής Αμερικής. Επίσης εδώ ασχολούμαι αποκλειστικά με τη χορτοφαγία (βιγκανισμό) ως προς το διατροφικό της κομμάτι. Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη για λίγο την οικολογία και τις διατροφικές συνήθειες και ας επικεντρωθούμε στο καίριο σημείο:

Τι διαχωρίζει τα ζώα από τα φυτά;

Πολύ καλύτερες απαντήσεις θα παίρναμε από βιολόγο, αν και όλοι κάτι θυμόμαστε απ’ το σχολείο. Επίσης υπάρχει και το ίντερνετ για να το ψάξουμε. Μερικά από τα πράγματα που συνδέουν τα φυτά με τα ζώα:

  • Έχουν ανάγκη από το εξωτερικό τους περιβάλλον για να επιβιώσουν (νερό, τροφή, συνθήκες).
  • Αναπτύσσονται.
  • Αναπαράγονται.
  • Είναι φτιαγμένα από παρόμοια κύτταρα.
  • Έχουν (κοινό) DNA. Αυτό επιτρέπει και τη δημιουργία Γενετικά Μεταλλαγμένων Οργανισμών (ζώα με DNA από φυτά, ή το αντίστροφο).
  • Έχουν κοινό πρόγονο.

Για να το θέσουμε με τα λόγια του Γιάννη Μανέτα (Τι θα έβλεπε η Αλίκη στην χώρα των φυτών):

Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι ότι τα φυτά δεν είναι κατ’ ανάγκην λιγότερο περίπλοκα από τα ζώα. Σε τελευ­ταία ανά­λυ­ση, δεν είναι λιγότερο επιτυ­χημένα ως οργανισμοί, ά­ρα είναι τόσο περίπλοκα όσο επιβά­λλει το ύφος, ο ρυ­θμός και το στυ­λ της ζωή­ς του­ς. Είναι απλώς διαφορετικά­. Το «δεν είναι λιγότερο επιτυ­χημένα» που­ ανέφερα στην προηγούμενη πρόταση, αποτελεί έναν αρχικό και προσωρινό συ­μβιβασμό, ώστε να μη θεωρή­σετε ότι ο συ­γγραφέας είναι προκλητικός. Διότι στην πραγματικότητα –σε εξελικτική­ και γεωλογική­ κλίμακα– τα φυ­τά­ είναι πιο επιτυ­χημένα. Η μέση διά­ρκεια παρου­σίας των φυ­τικών ειδών στον πλανή­τη είναι πολλαπλά­σια αυ­τή­ς των ζωικών ειδών. Τα ζωικά­ είδη έρχονται και παρέρχονται, έχοντας συ­ντομότερη ημερομηνία λή­ξης. Αν μπορούσαμε να ταξιδέψου­με στο απώτερο παρελθόν ή­ το απώτερο μέλλον, θα συ­ναντούσαμε λίγο-πολύ τις ίδιες φυ­τικές μορφές, αλλά­ πολύ διαφορετικά­ ζώα.

Από τα παραπάνω διαπιστώνουμε ότι:

  • Διαφορές μεταξύ ζώων και φυτών υπάρχουν, όπως υπάρχουν και μεταξύ ανθρώπινων και μη ζώων.
  • Υπάρχουν όμως ισχυρές ομοιότητες μεταξύ ζώων και φυτών, όπως αυτή του κοινού προγόνου και DNA.
  • Εντέλει όλες οι μορφές ζωής είναι συνδεδεμένες μεταξύ τους.
  • Αν λοιπόν βλέπουμε ως φίλους μας τα υπόλοιπα ζώα, γιατί αρνούμαστε να δούμε και τα φυτά παρομοίως;
  • Αν ο διαχωρισμός ανθρώπων και υπόλοιπων ζώων μπορεί να θεωρηθεί εκ μέρους μας ως μια μορφή ρατσισμού (βλ. σπισισμός), τότε ο διαχωρισμός μεταξύ ζώων και φυτών τι είναι;
  • Με άλλα λόγια, μήπως αρνούμαστε να φάμε άλλα ζώα επειδή τυχαίνει να είμαστε κι εμείς ζώο;

Ξαναγυρίζουμε έτσι στην ερώτηση «γιατί να μην τρώμε ζώα, αλλά να τρώμε φυτά»; Φυσικά επειδή αν αποκλείσουμε τα ζώα, αναγκάζουμε τον εαυτό μας να τραφεί με φυτά. Τα φυτά έτσι δεν είναι επιλογή μας, απλά είναι αυτό που μας απομένει για να φάμε. Γινόμαστε φυτοφάγοι επειδή αρνούμαστε να είμαστε ζωοφάγοι. Υπάρχει όμως κάποια λογική βάση για να το κάνουμε αυτό;

Απαντήστε

Αρέσει σε %d bloggers: